"Љубовта цути, не се збира и в китка не се врзува, но се намирисува, а омразата се сее и жнее. И жетвата никогаш не потфрла, не се дособира. Семето сме ние. И доказот. Што сееме, не можеме да дожнееме...'Ркулци сме од нечија љубов, но пркнати во запустена бавча со билки на омразата, расте тој коров во нас и не обзема штом во себе троа не потплевиме. Најтешкото. Нема потешко од себе плевел да корнеш...

Во средината на јули 2008, беше организирана една од промоциите од мега проектот на Министерството за култура, Сто и триесет томови македонска литература. На онаа промоција во Битола бев и јас. Свечено ни беа поделени по пет авторски примероци, бевме нагостени во Епинал и по полноќ тргнавме кон Скопје. Во владиното мини бусче бевме шест-седумнаесет писатели, Гане Тодоровски, Ташко Георгиевски, Иван Чаповски, Марко Китески, Тодор Чаловски, Миле Неделкоски, Раде Силјан, Бранко Цветкоски, Веле Смилевски, Трајче Крстески, Блаже Минески.....
Ташко Георгиевски и Миле Неделковски за време на целиот, три-четири часа пат, од Битола, до Скопје, ја расправаа нашата заедничка, болна и (не)пријатна тема, бугарството...
Дали пред тоа уште на маса започнале, незнам, но остарените писатели, врсници и пријатели, во аргументите, во основа, се сложуваа. Да, нашите предци се чувствувале македонски Бугари, да, дедо ми бил егзархиски, бугарски учител во моето Кронцелево, ама јас сега сум Македонец, му одговараше тивкиот Ташко на поизбувливиот Миле. Но, на прашањето, зашто тоа не му го кажеме на народот, зашто го лажеме, чии државни интереси штитиме, зашто првите томови од едицијата ги фалсификуваме, немаше одговор ни од двајцата соговорници, ни од некој од нас уста три и пол часа што не отвори. Дали беше провокација, не верувам, но само за неупатените, во случајов, веројатно само за возачот, и сега за читателите, сега прочитаново им е шокантно. Некако ваков затечено вџашен ни е и целиот народ; од свои даноци што ги плаќал да е опкружен од свои исшколувани лицемери. Врховната удбашка заповед е народот жаден преку вода да го пренесуваме и нешто и ако потслушне, да се притеснува од слушнатото или прочитаното што е подразбирливост за сечија култура и историја, па и за нашата..."

Източник: Книгата е предоставена от А. Мирчески (scribd.com)

Автор: Младен Сърбиновски е сред най-талантливите македонски майстори на перото - публицист, белетрист и драматург. Роден е през 1958 г. в гостиварското село Вруток. Родната му къща е недалеч от изворите на легендарната река Вардар. Завършва социология в Скопие. Работи като журналист в Македонското радио и телевизия. По времето на премиера Любчо Георгиевски е назначен за директор на Народната и университетска библиотека "Св. Климент Охридски". Сърбиновски е автор на книгите "Година от 13 месеца", "Крали Марко", "Хитър Петър", "Пазач на дъгите", "Вечният календар на порастването", "Македонските авгиеви обори", "Частици нищожност", "Македонският Фауст", "Зидари на нощта", "Мариовците". През 2005 г. се появява романът му "Приказки от Долната земя" - първият опит в македонската литература да се разгледа в дълбочина съвместното съществуване на славяни и албанци в бившата югославска република.
За повече информация за автора тук

---