Документи на демирхисарския войвода Ташко Арсов, дадени на югомакедонистките власти с данни за революционната му дейност.

Во борбата за ослободуенето на македонскиот народ йас сум земал живо участие од 1900 до март 1907 г. цели седум години, од кои со пушка во раце шест години, жертвував свойот живот, изгубив най-доброто време од свойата младост кога можев да створам капитал и добра иднина, материално се опропастив, изгубив два дукйана полни со бакалско-крчмарска стока /во с. Велмей и во с. Злести, Дебрца, Охридско/, кои села во време на Илинденското востание турците ги изгореа до темел; изгубивме цалата покукйнина, два конйа, две крави, една свинйа крмак, преко триста златни наполеони златни вересиа дадена на селаните кои не платиа ни пет пари. Во март 1901 г. по предателство, турската власт ме арестува и заедно со Климе Велйаноски од с. Злести спроведуайки ни за во затворот во Охрид ние му побегнавме на спроводникот, по нас стрела два пати, али не погоди, и ние си причисливме во четата на войводата Никола Русенски од Малешевско. Во май четата се раздели на две од койа на другата част го назначи за войвода Деан Димитров од с. Лактине, Дебрца и йас бев одреден за негов секретар, но Деан бидейки неписмен йас вршев сите важни работи: и агитациа, и организатор и све.
На 15 март 1903 г. ние бевме обсадени во с. Арбино, водивме борба од темни зори до вечерта, кога атакувавме турците и ги втеравме дури во гарнизонот им во с. Издеграве. Тогаш се уби пор. Тома Давидов идейке ни на помош со седумдесет четници и милициа, попадна во турска засада.
Во йуне 1903 г. Деан биде смен во други райони, а на негово место за войвода во Горна Дебрца биде назначен Смиле Войданов од с. Лактине, Охридско /сега во Америка/, йас останав негов секретар; со него се движив до крайот на Илинденското востание и после заедно заминавме за Бугариа "по канал".
Патувавме 46 нокйи, та во Кйостендил стигнавме на ден Св. Никола зимни.
Во Велешко ни придружи и тамошниот войвода Андон Кйосето.
През август 1904 г. йас дойдов во Битолско со Костурската чета на Кузе Блацки, на расположение на Битолскиот Окр Комитет, кои во април 1905 г. ме постави за войвода во Демир-Хисар, како организатор за второ востание.
Той район состоеше од 26, од с. Цер до Смилево, а после три години, крайот на февруари 1907 цо чужд паспорт заминав за Софиа на одмор, но од тамо до май заминав за Канада при брата ми; после турскиот "хуриет" 1903 г. есента си дойдов дома, во Охрид.
"Хуриетот" излезе лаж, па во април 1908 г. йас предприев една обиколка низ мойот бивш район Демир-Хисар, придружен от пок. Никола Йанев, учител од с. Брежани. Посетив селата Црско, Цер, Простране, Белмевци, големо Илино, Бабино, Слоештица, Сопотница и Брезово, како училиштни инспектори. (...)
После ослободуенето од затворот йас во Битола отворив плетачна работилница, али продолжив да бидам член на револуц. организациа до балканската война 1912 г., но во 1913 г. организациата пак се соживи против тираниата на србската шовинистичка власт, йас бев пак нейзин деен член до убиството на генерал Протогеров во Софиа, 1930 г.

Източник: Сканирана от оригинален екземпляр

Автор: Роденият през 1882 г. в град Охрид Ташко Арсов е крушевски и демирхисарски войвода на ВМОРО, участник в Илинденско-Преображенското въстание, български кмет 1917-1918 г. на демирхисарското село Сопотница и член на Илинденската организация.

---